Mój pierwszy wpis

Jeśli ktokolwiek to czyta (i dotrwał do tego momentu xD)to jestem Amily i witam was na moim pierwszym blogu. Jak sama nazwa wskazuje będzie on o Młodych Tytanach (ale nie tylko o nich). Od razu informuje, że perfidnie i z premedytacją przygarnęłam do swoich opowiadań postać z fantastycznego bloga https://teentitans-megan.blogspot.com/  , którego pisze niejaka

Anguś A. Jaką dowiecie się już niedługo. Serdecznie zapraszam na  

bloga Anguś gdyż moim skromnym zdaniem jest on najlepszym tego typu 

blogiem jakiego kiedykolwiek czytałam. 

A teraz uwaga...

JUŻ TERAZ PIERWSZA NOTKA!

"SEN"

"Sny zapominamy. Wspomnień nigdy"

(Bestia)

Siedzę w swoim pokoju, na swoim własnym łóżku a i tak czuję się

niepewnie. Zresztą jak zwykle gdy wspominam przeszłość jednocześnie

myśląc o swojej przyszłości. To zabawne. Ja. Zawsze uśmiechnięty, 

pewny siebie, roześmiany. Ja. Ten, który nigdy niczym się nie martwi.

Siedzę teraz na łóżku i myślę o tym co było. Nigdy nie potrzebowałem

 wsparcia, pomocy, nigdy z nikim nie podzieliłem się swoim

bólem. Staram się wciąż być radosny by ukryć chwile smutku i przytło-

czenia. Nie żebym tak naprawdę był jakimś gburem, albo był bardzo

zamknięty w sobie tylko po prostu chwilami wolę nie okazywać swojego

smutku. Nagle do mojego pokoju wpadła Gwiazdka z uśmiechem od ucha do

ucha i powiedziała radośnie:

- Bestio! Oglądamy film! Chodź do nas!

Było widać, że jest w naprawdę dobrym humorze.

- Jakże mógłbym odmówić madame?- powiedziałem z żartobliwym ukłonem

i puściłem do niej oko.

Uśmiechnęła się jeszcze szerzej (nie wiem jak to w ogóle możliwe)

i pociągnęła mnie za sobą do pokoju głównego. Ktoś włączył jakiś

film o tajnych agentach czy coś. Był strasznie nudny więc praktycznie

od razu zasnąłem.

Obudziłem się chwilę później (nie wiem ile czasu minęło). Leżałem

na piasku i patrzyłem w niebo. Zaraz, zaraz... Niebo zaczęło znikać

a na jego miejscu pojawiał się... Tak! To chyba było wnętrze jakiegoś

namiotu. Powoli wstałem i spostrzegłem, że znajduję się na arenie 

cyrkowej. Zacząłem rozglądać się dookoła i nim się spostrzegłem w

moim kierunku zaczął biec lew! Nie zdążę już nic zrobić! Jest zbyt 

blisko! Stałem jak kołek oczekując pewnej śmierci od pazurów i kłów

zwierzęcia z niewiadomych przyczyn nie będąc w stanie użyć swoich

mocy. Zamknąłem oczy i trwałem tak przez kilka sekund. Ej. Co jest?

Przecież już powinienem... No wiecie. Nie żyć. Otworzyłem powoli 

najpierw jedno oko, potem drugie i spojrzałem przed siebie. Lwa tam

nie było! Wytężałem wzrok poszukując zwierzęcia aż nagle je zobaczy-

łem. Lew był za mną! on po prostu przeze mnie przeszedł. Jakby mnie

tu nie było! No chyba, że nawet nie poczułem jak mnie... (no wiecie!)

i już jestem duchem, ale to mało prawdopodobne. Po prostu tutaj je-

stem jak zjawa. Nikt mnie nie widzi i nie słyszy. Nie wiem dlaczego 

tak tak się dzieje, ale tak po prostu jest. Nawet łatwo mi się z tym

pogodzić gdy przypomnę sobie tego lwa. Już byłoby po mnie! Wtem u-

słyszałem prezentera, który powiedział:

- A teraz niesamowita rodzina akrobatów!...................!

Niestety nie zrozumiałem ostatniej części zapowiedźi (czyli zapewne

nazwy ich grupy). Było ich troje. Ojciec, matka i syn. To rzeczywiście

byli niesamowici akrobaci. Oni wręcz latali! Mieli płynne ruchy i

byli bardzo skupieni. Patrzyłem na nich podziwem gdy nagle stało się 

coś strasznego. Lina się zarwała i wszyscy prócz syna, który właśnie 

miał skoczyć spadli w dół. Widziałem jak chłopiec pada na kolana

i wyciąga rękę do matki, która z przerażeniem w oczach zrobiła to samo

- Bądź silny mój mały rudziku- szepnęła swoje ostatnie słowa kobieta.

Chłopiec popatrzył w dół na swoich rodziców, którzy nie należeli już 

do tego świata... Ten mały mi kogoś przypomina. Ale kogo? Ma niebie-

skie oczy pełne cierpienia i bólu choć jeszcze takie młode. 

Oczy, które teraz były przesłonięte zasłoną z łez... Nagle zaczęło

mi się kręcić w głowie i upadłem.

Po raz kolejny obudziłem się zupełnie gdzie indziej. Byłem na ulicy.

Wstałem i zacząłem powolnym krokiem iść przed siebie. Przyglądałem 

się wszystkiemu bardzo uważnie. Rzucił mi się w oczy pewien plakat

więc przeszedłem na druga stronę ulicy by zobaczyć co przedstawia.

Nagłówek głosił:

"LATAJĄCY GRAYSONOWIE!- wspaniała rodzina akrobatów"

To byli oni! Ci sami, których widziałem w cyrku! Nie wiem dlaczego

ale byłem tego pewien.

- Latający Graysonowie!- krzyknąłem gwałtownie podnosząc głowę z 

kanapy. 

Kątem oka zauważyłem, że gdy Robin usłyszał tę nazwę to 

cały zesztywniał i wyglądał na zestresowanego. Zdziwiła mnie jego 

reakcja. Gwiazdka chciała mu położyć rękę na ramieniu ale on ją odep-

chnął i wyszedł. Wszyscy wyglądali na tak samo zdezorientowanych jak

ja. Wtedy odezwał się Cyborg:

- Wiecie co. Ja chyba wezmę przykład z Robina i pójdę spać.

Wszyscy jednogłośnie się z nim zgodzili więc po chwili się rozeszliśmy.

Już miałem wchodzić do swojego pokoju gdy zobaczyłem, że drzwi do po-

koju Robina są otwarte.

- To dziwne- pomyślałem- on nigdy nie zostawia otwartych drzwi, le-

piej to sprawdzę.

Po cichu zbliżyłem się do drzwi i zatrzymałem się za rogiem. Usłysza-

łem czyjś cichy oddech i od razu wiedziałem, że to na pewno nie ża-

den przestepca.

- Coś się stało?- spytałem rudowłosą dziewczynę wchodząc do pomie-

szczenia i spojrzałem prosto w jej intensywnie zielone tęczówki.

- Nie- odpowiedziała krótko odwracając wzrok.

- A ja myślę, że jednak tak- powiedziałem- co jest?

- Martwię się o Robina- odparła z westchnieniem- nie uważasz, że to

dziwne, że słysząc hasło "Latający Graysonowie" nagle kompletnie się

zmienił? Olał nas wszystkich i poszedł nie wiadomo gdzie.

- On jest typem samotnika Star. Najpierw woli sam wszystko sobie

przemyśleć zanim...-niespodziewanie Gwiazdka przerwała mi w pół zdania

krzycząc:

- Zanim co? Zanim komukolwiek o tym powie? Ty myślisz, że on kiedy-

kolwiek to zrobi?- nie dając mi dojść do głosu ciągnęła dalej- a tak

poza tym to co on ma niby do "przemyślenia"? Przecież powiedziałeś

tylko dwa słowa. Czy one naprawdę są dla niego aż tak ważne? Ważniej-

sze od przyjaciół? Ode mnie...

- Nie wiem, przecież...- znów nie dała mi dokończyć mówiąc podiryto-

wanym głosem:

- Właśnie Bestio, nie wiesz. Ja też nie ale obiecuje ci, że się do-

wiem!- z tymi słowami na ustach odwróciła się na pięcie i wyszła 

głośno trzaskając drzwiami.

KONIEC

(nie mam czasu na komentarz bo jest 1:20 xD a pozatym to wy jesteście

tu od komentowania :))